Komunikat - Synthos Agro

Komunikat

  • /A

Miodówki gruszowe - konieczna ochrona na początku sezonu

Miodówki to najgroźniejsze szkodniki grusz, bywają niewidoczne gołym okiem, co sprawia, że często zbyt późno dostrzegamy ich obecność, gdy liście są już zasiedlone przez szkodnika. W Polsce występuje kilka gatunków tego szkodnika. Jednak największe szkody powoduje miodówka gruszowa plamista oraz miodówka gruszowa czerwona. Obydwa gatunki występują powszechnie w Polsce często łącznie. Miodówki odżywiają się sokami roślinnymi uszkadzając pąki, liście i pędy. W razie licznego występowania szkodnika, zwłaszcza w szkółkach i młodych sadach gruszowych drzewa wyglądają jak spalone. Z porażonych zawiązków wyrastają zdeformowane owoce. Miodówki podczas żerowania wydzielają ogromne ilości spadzi. Rosa miodowa sprzyja rozwojowi czarnych grzybów sadzakowych na liściach, co zmniejsza ich powierzchnię asymilacyjną, w efekcie końcowym obniżając plonowanie.

 

Biologia szkodnika

Miodówki występujące na gruszy zimują w stadium owada dorosłego w spękaniach kory, w suchych liściach, przy czym miodówka gruszowa plamista zimuje na gruszy, a gruszowa czerwona na innych roślinach żywicielskich i na grusze nalatuje dopiero wiosną pod koniec marca, w kwietniu lub nawet w maju. Począwszy od lutego do marca, podczas słonecznych, ciepłych dni samice wychodzą z ukryć i rozpoczynają żerowanie na młodych pędach. Przy spadku temperatury ponownie się chowają. Jeszcze przed pękaniem pąków samice miodówki plamistej składają jaja początkowo na zdrewniałych pędach owoconośnych, później zaś, w drugiej połowie kwietnia i w maju, na rozwijających się pąkach i liściach. Z kolei samice miodówki gruszowej czerwonej jaja składają dopiero na rozwijających się pąkach, co zazwyczaj ma miejsce w trzeciej dekadzie kwietnia. Oba gatunki, zarówno miodówka gruszowa plamista jak i miodówka czerwonawa, składają jaja sukcesywnie przez okres kilku tygodni (w poprzek pędu, jedno za drugim, w przypadku miodówki plamistej i wzdłuż pędu, w przypadku miodówki czerwonej). Larwy miodówki gruszowej plamistej wylęgają się w okresie pękania paków, najpierw żerują w rozwijających się pąkach, a później na młodych liściach, szypułkach kwiatowych, a nawet młodych owocach. W ostatnich stadiach rozwojowych przechodzą na młode pędy, z których bardzo intensywnie wysysają soki. Pod koniec swojego rozwoju larwy przechodzą na liście, gdzie przeobrażają się w owady dorosłe.

Miodówka gruszowa plamista rozwija na gruszy 3 lub 4 pokolenia w sezonie. Miodówka gruszowa czerwona ma na gruszy tylko jedno pokolenie, jest mniej liczna i łatwiejsza do zwalczania.

 

Wczesne zwalczanie miodówek

W zwalczaniu miodówek ważna jest właściwa ocena zagrożenia. W podjęciu decyzji o prowadzeniu skutecznej ochrony przeciwko tym szkodnikom, istotne znaczenie mają lustracje sadów wykonywane pod kątem zimujących form szkodnika. Należy je rozpocząć w lutym lub w marcu po 3-4 dniowym ociepleniu. Progiem zagrożenia dla miodówki gruszowej plamistej, w okresie bezlistnym, jest 15 osobników dorosłych strząśniętych z 35 gałęzi (po jednej z drzewa) i 5 miodówek czerwonych, natomiast przed kwitnieniem – 10% pędów ze złożami jaj miodówki plamistej.

Pierwszy zabieg ma na celu zniszczenie dorosłych miodówek po ich przezimowaniu. W praktyce przeprowadza się go w okresie bezlistnym, po wyjściu szkodnika z miejsc zimowania, ale zanim samice rozpoczną składanie jaj. Wieloletnie obserwacje wskazują, że zabieg ten należy przeprowadzać w marcu, po kilkudniowym ociepleniu, gdy temperatura w ciągu dnia jest dodatnia i jest słonecznie. W niektóre lata, gdy zima jest bardzo mroźna i długa zabieg wykonywany jest później – w pierwszym tygodniu kwietnia. Opryskiwanie należy wykonać gdy szkodniki są aktywne, w ciepły, bezwietrzny i koniecznie słoneczny dzień. W tym też okresie, by skuteczność zabiegu była jak najwyższa, należy pamiętać o bardzo dokładnym opryskiwaniu chronionych drzew. W przypadku utrzymującego się nadal zagrożenia ze strony szkodnika, stwierdzonego po tygodniu, koniecznym będzie powtórzenie zabiegu. W okresie bezlistnym do zwalczania miodówek zaleca się stosowanie między innymi insektycydów z grupy pyretroidów i neonikotynoidów lub benzoilomoczników.

Prawidłowo przeprowadzony zabieg wczesnowiosenny, co stwierdzano wielokrotnie, jest bardzo skuteczny i znacznie ułatwia dalszą ochronę grusz przed tymi szkodnikami.

Dalsze konieczne zabiegi zwalczające miodówki zaleca się wykonać przed kwitnieniem grusz, kiedy dorosłe owady żerują na liściach i na nich składają jaja, stosując zalecane środki ochrony roślin.

W momencie zaobserwowania pierwszych objawów żerowania miodówki gruszowej plamistej, po okresie kwitnienia drzew zaleca się zastosowanie preparatu GROT 18 EC (abemektyna), który działając kontaktowo i żołądkowo, skutecznie zwalcza agrofaga. Jego termin stosowania zbiega się z najbardziej intensywnym rozwojem tego gatunku, ponadto nie zagraża entomofaunie pożytecznej.

Zwalczanie miodówek gruszowych jest trudne. W zimie pomocne w redukcji szkodników mogą okazać się ptaki oraz niekorzystne warunki atmosferyczne. Zaś w trakcie sezonu wegetacyjnego wszystkie stadia rozwojowe miodówki a szczególnie jaja i larwy są zjadane przez wiele pożytecznych owadów np. drapieżnych pluskwiaków, a także biedronek, złotooków i skorków. Czasami to za mało by skutecznie pozbyć się szkodnika z sadów. Sięgamy wówczas po środki ochrony roślin. Ważne jest, by zastosowane insektycydy/akarycydy były jednocześnie wysoko skuteczne w zwalczaniu miodówek ale także jak najmniej szkodliwe dla fauny pożytecznej.

 

Autor: Małgorzata Dulska – Ekspert ŚOR Synthos AGRO

© 2017 Synthos. All rights reserved.